Biga Şiiri - Mesut Çakırca

sana bir eser bırakmalıydım
gençliğimi umutlarla dolduran
sanki hep olacakmışsın gibi
kıyıda köşede bıraktığım
hatalarım ne kadar az olsada
tek ama en büyük pişmanlığımsın
sen benim
kendi kendime yarattığım
kahır azabı yaşatan
yazları balkonunda
tahta masamda kitap okurken
sırtım sana dönük olsada
kahve yudumlarımı paylaştığım sen
okuduğum satırlarda seni aradım
sen biga yolculuklarımın aşkı
sevgilisi
elini bile tutmamışken
bu aşk ve sevda neyin nesiydi
aptallığıma doymadığım
hatalarımın en bitmeziydi
kaç yıl şansım vardı
sen de beş yıl
ben diyeyim on yıl
neden sanki seni
hatatımın kıyısında
köşesinde beklettim ki
cuma akşamı
otobüse kurulur
biga yolculuğuna çıkardık
sabah beş altı gibi
gelibolu feribotunun
kalkışını beklemek güzel olsada
hiç gelmesin dediğim zamanlar olmuştu
sabahın beşinde
sıcak poğoça bağrışları
halen kulaklarımda
kar kış zamanı bigada yürüyüşler
geceleri yıldızları adlandırmalar
daha neler neler
aklıma geldikçe hala
kafamı duvarlara vurmak istiyorum
ya kışın bana kahve içmeye gelip
şömine aygaz sobamda ısınmalar
her ne kadar kendini ısıtsada soba
görüntüsüyle içimizi ısıtıyordu nasılsa
dedim ya salaklığıma doymayayım
sende benden hoşlanıyordun
biliyordum
biliyordumda
bir türlü bir sonraki aşamaya
adım atmadım atamadım
uzatmıcam fazla
ama bilmelisin ki
hayattaki en kötü günlerimden birini
kına geceni benim evimde
seni çok sevdiğim
duvarlarımın şait olduğu
benim evinde yapmandı
gülüp eylenmendi
sana hiç açılamadığım
kalın kafama yazılmış
en can alıcı yansımalardı