Bî Vefa Şiiri - Sibel Orhan

Bi-vefa…
Öyle sessiz, öyle bela,
Kapını çalmaz,
Bir gece gelir,
Süzülür içeri
En dar yerden,
Ne sorar, ne selam verir
Ne kazma alır,
Ne de kürek…
Seni naks eder göğsün düzüne
Gömer en derine…
ta öze, ta yüreğe!

Ve sen,
Bi-vefa…
Gözlerin mahsun,
Bakışın yorgun,
Sözlerin mahcup,
Benzin solgun
Kalbin dilsiz...
Özrün suskun
Ve sadece bekle berayı

Sözde ben,
Özde hicran,
Çorak bir zeminde
Serabın oldu isyan,
Vuslat ile dolan
Benzime zehir çalan…

Bi-vefa
Öylesine…
Delicesine...
Ve ben…
Faniyim meskende,
Gözümde hayâl,
Gönlümde zelil…
Olmuşum sersefil..
Meğer sen
Hiç var olmamışsın,
Lakin
Ben yitmişim ezelde…