Beyazda Açan Gül Şiiri - Yücel Özkü

BEYAZDA AÇAN GÜL
Bu şehirde yaram sızlar,
Taşına toprağına değdikçe içim.
Gel, kurtar beni bu dertten
Ömrümdeki son kışı birlikte çıkaralım.

Gayrı,
Gönül dolusu huzur gelse ya dünyaya,
Şu yalanın yükü hafiflese…
Gerisi teferruat değil mi?

İçimiz inlemese mesela,
Dertler avuç avuç savrulsa göğe,
Yele karışsa,
Şu yağan beyaza değse.

Gülümsemeler vesile olsa,
Çiçekler açsa güneşe doğru,
Güzel olmaz mı söyle?
Güller açılmaz mı beyazda?

Ben inanırım,
Soğukta da yeşerir umut,
Kışın ortasında bile
Bir gül öğrenir gülmeyi.

Ve belki o gün,
Bu şehir susar,
Yaram da…

Yücel ÖZKÜ
15 Ocak 2026/05:09