Beyaz Yol Şiiri - Mehmet Bildir

Beyaz Yol

Bir güvercinin kanatlarında kaybolmak gibiydi hayat,
saf ve temizdi, gözyaşına değmeyen bir su gibi.
Ben baktığımda gökyüzüne,
bir çocukluk saklıydı bulutların arasında,
unutulmuş gülüşlerimin izi vardı mavilikte.

Her çırpınışında,
içimde yarım kalmış bir hikâye dile gelir,
her inişinde,
yüreğimin yükü biraz daha ağırlaşırdı.

Bir gün kendime sordum:
“Bir kuş nasıl göğe teslim olur da düşmekten korkmaz?”
Cevap sessizlikti.
Çünkü aslında kuşlar da bilir,
her uçuşun içinde kaybolmak vardır,
her göğün altında bir vedanın izleri saklıdır.

Ben yol boyunca kanatları izlerken,
kalbim kendi hikâyesini yazıyordu.
Her satır, biraz daha yalnızlıktı,
her kelime, biraz daha hasret.
Ama hiçbir cümle,
bir güvercinin beyaz kanadı kadar temiz değildi.

Hayat bize öğretti:
Masumiyet uçucudur,
iyi niyet hep sınanır,
ve insan, en çok kendi kalbine yenilir.
Ben de yenildim.
Ama her yenilişte yeniden ayağa kalkmayı,
her düşüşte gökyüzüne bakmayı öğrendim.

Kanadın gölgesinde yürürken,
ben aslında kendi içimde bir yolculuğa çıkıyordum.
Ne adımlarımı gören vardı,
ne de sesimi duyan.
Ama ben biliyordum:
Her sessizlikte bir feryat gizli,
her feryatta bir umut saklıydı.

Ve anladım ki,
hayat dediğimiz şey,
aslında gökyüzüne tutulan bir ayna.
Biz yerdeyiz, ama içimizde hep bir gök taşırız.
Biz susarız, ama içimizde hep bir çığlık saklıdır.
Biz kayboluruz, ama aslında kaybolmak
yeniden bulunmanın en derin biçimidir.

Beyaz bir yoldu hayat,
kimi zaman temiz bir kanat gibi,
kimi zaman sessiz bir gölge gibi.
Ve biz, o yolda yürüyen yorgun yolcular,
hep kaybolduğumuzu sandık.
Oysa kaybolmadık…
Sadece kalbimizin derinliklerine saklandık.
Ve bir gün,
kanatların sesiyle değil,
kendi sessizliğimizle yeniden doğacağız.

Mehmet bildir
29.09.2025