Beyaz Örtü Şiiri - Kasım Kobakçı

Ayaz vurunca donar beyaz örtüm,
Ormanda filizlenir yeşil sümbülüm,
Ezin bedenimi, ufalsın göğsüm,
Bulutlar dağılıp yaklaşınca yaz,
Aşığınım cidden, fidanım, köylüm.
*
Süslenir develer, hızlanır telaş,
Geceden yürüyor sessiz arkadaş,
Sızar kayalardan usulca yavaş,
Zenginliği tadar beylerle ece,
Hakimiyiz Toros'un, ulu dağ taş.
*
Mevcuttur lehçemiz, tamamen sessiz,
Dağılsın ufuklara, uçsun bedelsiz,
Servet ardında koşanlar nefessiz,
Anlamadan tükenir ömür güçleri,
Eziyeti ruhuna, kalır kimsesiz.
*
Sararır yapraklar, kurur son kavak,
Kapanır gözler, biter o son durak,
Makam sevdasına tutulan ahmak,
Boşluğa düşecek kibri bıraksak,
Sonunda yanacak, kalacak çıplak.