Beş Durak Şiiri - Hülya Kırklaroğlu

Er geç uyanacağız rüyadan.
Nasıl bir dürtülmeyle olacağını Allah bilir Sevgili Günlüğüm✍🏻
Kimin dürteceğini bilmek kulağa korkutucu gelsede, kaçış yok iyi ya da kötü bir şekilde bitecek bu dünya hayatı anlayacağın.
İnanır mısın; hani ahiret hayatı yanında dünya hayatının bir ağacın altında gölgelenmek gibi kısa olduğunu duymuştum ama bana çok uzun zamandır hayattayım gibi geliyor.
İlk ölümümü hatırlamıyorum, tıpkı ikinci doğumumu hatırlamadığım gibi. Madem bu dünyaya geldik ruhlar alemindede bir şekilde ölümü yaşadık.

Çoğu zaman anlamsız gelsede bu dünya, torunlarımı kucağıma, birde kalemi elime aldığımda bir anlamı olduğunu anlamak gibi bir kuş konuyor göğüs kafesime.
Merhaba demeden başladım yazıma affedersin Sevgili Günlüğüm ✍🏻

Sabah çok güzel tempolu yürüyüş yaptım Libadiye caddesi yönünde ve ardından Karaköy’deki işim için bir kıtadan diğerine geçtim.

Şu an otobüsteyim eve gidiyorum akşam antrenmanı için hiç seyredemedim İstanbul’un güzelliğini Karaköyden desem, kınar mısın beni?

Koştur koştur dünyanın içinde sanki kapının ardında, anne babasını bekleyen bir çocuk yüreğim; yere çömelmiş ellerim çenemde, başım önümde, mahsunluk tepeden tırnağa sarıyor çoğu zaman ruhumla bir olup bedenimi?

Annem, babam hayatta olmadığına göre kimi bekliyorum?
Neyi bekliyorum ki?

Senin beni beklediğini bilmek iyi gelen duygulardan biri.

Otobüsteyim çokça yazmak ve sana içimi dökmeyi arzu ederdim fakat beş durak sonra otobüsten inecek olmam, evdede devam ederim yazıma gibi müsaitlik durumum olmaması ve zaten günlüğümsün benim anlık duygularımı zerrelerimle bir olup yazıp paylaşmam kalemimin duruşu.
Bizde böyleyiz işte.

Şu an sadece tek hayalim yüzme antrenmanı sonrası, buhar odasına girdikten bir müddet sonra, buharla buharlaşıp gezegen değiştirdiğim günlerden bir günün tekrarını yaşamak.