Benliğim Gurbet Şiiri - Öznur Tali

Benliğim Gurbet

Zormuş bu hayatta ben olamamak
Dört duvar arasında sıkışıp kalmak
Bazen bir kahkahaya öyle sığınmak
O gülüşte bin hıçkırık saklamak

​Yorulur mu insan kendi özünden
Yaşlar süzülürken iki gözünden
Vazgeçer mi bilmem kendi sözünden
Zormuş bu hayatta ben olamamak.

​Gönül yorgun düşer, yollar tükenir
Sabır dediğimiz dilde dikendir
Her gece sessizce boyun bükendir
Zormuş bu hayatta ben olamamak.

​Hayaller bir bir solup giderken
Veda saati çok erken gelirken
İçimde fırtına kopup dururken
Zormuş bu hayatta ben olamamak

​Kimseler duymaz ki sessiz feryadı
Dilimden düşmüyor ömrün inadı
Kalmadı dünyanın tuzu ve tadı
Zormuş bu hayatta ben olamamak.

​Aynalar yabancı, yüzler bir maske
Dilime dolanır binlerce keşke
Güneş doğmasaydı sitemli köşke
Zormuş bu hayatta ben olamamak.

30 04 2026