Benim adım Barış ama ben savaşlarla büyüdüm.
Henüz yedi yaşındaydım evimiz yıkılırken,
ve bombaların sesine karışırdı ağlamalarım.
Benim gerçek bir oyuncağım olamadı; mermilerle oynardım.
Savaşa giderken babam eve ben babalık ederdim.
Ve bir gün gitti yine babam, dönmedi bir dahada.
Anam ben ve kardeşlerim yalnız kaldık savaşın ortasında.
Bu kadar yürekten çağırma beni!
Bir gece ansızın gelebilirim.
Beni bekliyorsan, uyumamışsan,
Sevinçten kapında ölebilirim.
Belki de hayata yeni başlarım,
Devamını Oku
Bir gece ansızın gelebilirim.
Beni bekliyorsan, uyumamışsan,
Sevinçten kapında ölebilirim.
Belki de hayata yeni başlarım,




'Nerede benim oyuncaklarım, oyunlarım, hayallerim,
umutlarım?
Benim adım Barış! '
Yasayan gibi dile getirmissiniz. Keske tüm isimler layik olduklari islevi yerine getirebilseler?!. Yeryüzünde tek cocuk kalmasa üzülen, yok olan, acliga kurban giden. Cok sey var yazilacak bu konuda... Düsündürdünüz, sag olun.
Ögretmen
Sükran Günay
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta