Benim adım Barış ama ben savaşlarla büyüdüm.
Henüz yedi yaşındaydım evimiz yıkılırken,
ve bombaların sesine karışırdı ağlamalarım.
Benim gerçek bir oyuncağım olamadı; mermilerle oynardım.
Savaşa giderken babam eve ben babalık ederdim.
Ve bir gün gitti yine babam, dönmedi bir dahada.
Anam ben ve kardeşlerim yalnız kaldık savaşın ortasında.
Şenlik dağıldı bir acı yel kaldı bahçede yalnız
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız
Gitti dostlar şölen bitti ne eski heyecan ne hız
Yalnız kederli yalnızlığımızda sıralı sırasız
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız
Devamını Oku
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız
Gitti dostlar şölen bitti ne eski heyecan ne hız
Yalnız kederli yalnızlığımızda sıralı sırasız
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız




'Nerede benim oyuncaklarım, oyunlarım, hayallerim,
umutlarım?
Benim adım Barış! '
Yasayan gibi dile getirmissiniz. Keske tüm isimler layik olduklari islevi yerine getirebilseler?!. Yeryüzünde tek cocuk kalmasa üzülen, yok olan, acliga kurban giden. Cok sey var yazilacak bu konuda... Düsündürdünüz, sag olun.
Ögretmen
Sükran Günay
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta