Beni Bende Bulamazsın

Bir Eylül akşamı, güneş gruba düşmeden;
Martılar, henüz sahillere üşüşmeden,
Kapının önünde bir taksi, merdivende valizler...
Evin her köşesine dağılmış, senden kalan izler.

Kaçırdığım gözlerimden, gizli gizli sızan yaşlar,
Giderken sen, pınarlarından çağlamaya başlar.
Ellerim yanaklarımda... Islanırken parmaklarım,
Kalbim kuş gibi titriyor, buz kesmişti ayaklarım.

Bir paçavra gibi fırlatıp giderken ardına bakmadan;
Ne çıkar bir yol, ne tutunacak umut bırakmadan...
Feryadım boğazımda düğümlenmiş, dilim tutulmuş;
Ruhum, kalbinin karanlık dehlizlerinde unutulmuş.

Aldığım her nefes, ciğerlerimde onmaz bir vurgun;
Yüreğim, sensizliğin çaresizliğiyle yorgun.
Gözlerimde senden kalan bütün renkler solmuş,
Gönül bahçem baharda hüzün çiçekleriyle dolmuş.

Ne bir ses, ne bir haber var... Gurbetin yollarında mısın?
Söyle sevgili, aradığın mutluluğun kollarında mısın?
Bense karanlık odalarda umutsuzca sesini ararım,
İçimde kanayan yaramı hatıralarınla sararım.

Bir ömür geçip gitti uğruna; bak, gençliğim soldu!
Uğruna adanmış bir hayat, yolunda heba oldu.
Yıllar sensiz de akıp gidiyor avuçlarımdan,
Kayıp gidiyor ömrüm parmak uçlarımdan...

Yetim bir yalnızlık büyüyor sensiz gecelerin içinde,
İsyankar bir çığlık kopuyor her gece içimde!
Bir sigara yakıp haykırıyorum, küfrederek ismini;
İçime akıttığım gözyaşlarım ıslatıyor solan resmini.

Yıllar alıp götürdü; içimde ne varsa yaktı, kavurdu,
Hicran rüzgarları, küllerimi dört bir yana savurdu.
Dönsen de çok geç artık, beni bende bulamazsın;
Ne ben eski ben, ne de sen eski sen olamazsın...

30.07.2026
10:59