Bencillik Şiiri - Fatih Sasol

Sabahın buğusunda kaybolmuşsun çoktan.
Ne bir dostun var ne seni saracak bir insan.
Kılavuzların ıslak, kalemlerin akmış gömleğine.
Boyanmışsın boydan boya mavinin bencilliğine.

Yağmurları kendin için yağdırmaya başlamışsın.
Güneş sen ısın diye doğuyormuş sürekli.
Hislerin yoksulluğunu akıldan sanmışsın.
Şimdi duygusuz rüzgarlardan üşüyorsun besbelli.

Eğer bir gün gerçekten yalnızlığı bulursan;
Öğren niye kendine mahsus etmiş yaradan.
O zaman anlat onu en nihai sözlerinle.
Af dile yalnızlık sandığın bencilliğinle.