Ben Sustum Sen Bittin

Unutulduğumu izliyorum
Sessiz, sakin, çıtırtısız.
Üzüntülerimi sağ omzuma,
Pişmanlıklarımı sol omzuma koyup
Sadece izliyorum insanları.

Bir zamanlar neden değer verdim bunlara dediğim insanlar…
Dudağımda kalan cümleleri yutmayı ar bilen ben, tükürüyorum.
Ve yere düşen her kelime,
İçimde biriken yılların yankısı gibi
Kırılıp düşüyor ayaklarımın dibine.
Kimse eğilip bakmıyor bile.

Ben ise ilk kez
Kendime dönüyorum usulca.
Omuzlarımdaki yükleri indirip
Avuçlarımın içine alıyorum kalbimi.
Anlıyorum; en çok
Kendi sesimi susturuyorum.
Belki de kendimi cezalandırıyorum.
Başkalarının gürültüsünde
Kendimi kaybediyorum.

İçimde başka bir suskunluk var,
Filizlenen bir huzur gibi.
Kimseye anlatmadan
Yavaş yavaş iyileşiyorum,
Kendi yaralarımı sararak.
Süreç belki uzun, belki acı olacak
Ama ben de güçlü biriyim.
Sadece yoruldum.

Şimdi adımlarım daha yavaş
Ama daha emin.
Kendime verdiğim sözleri tutarak ilerliyorum,
Yeniden öğreniyorum yaşamayı.
Ve öğretiyorum ellerime
Nasıl bir eli tutacağını.
O da öğrenecek, biliyorum.
Ve sadece şimdilik susuyorum.

Biliyorum, bir sabah güneş doğacak
Ve ben yeni güne,
Yeni umutlara
“Günaydın.” diyeceğim.
Biliyorum ama şimdi
Susturuyorum susmadan konuşan dilimi.
Susmayı seçen benim,
Susturan sen değil.
Ben sustum sen bittin..!
05.02.2026 08:55