Ben sana mecbur değilim Şiiri - Erkan Ta ...

Ben sana mecbur değilim
diyordum ya hani,
belki kulağım alışır,
kalbim de inanır sanıyordum.
Ama insan en çok
kendi yalanlarından yoruluyor.
Ben de o yorgunluğun gölgesinde
defalarca inkâr ettim seni.
Yine de içimde bir ses,
kapısı aralık bırakılmış eski bir ev gibi
durmadan sana doğru esiyordu.
Ben sana mecbur değilim…
ama şehrin ışıkları sönünce
bir boşluk büyüyor içimde.
Sanki sensiz kaldıkça,
zaman ikiye bölünüyor
Yaşadıklarım bir yerde,
senden kalanlar başka bir yerde sürüyor.
Ne kadar kaçsam da,
sensizliğin uğultusu
gecenin en karanlık yerinde
beni hep buluyor.

Ben sana mecbur değilim…
ama adın geçince
ruhumun en eski rafından
bir anı düşüyor.
Tozu kalkıyor yüzüme doğru
yutkunmak zorlaşıyor.
Aşk bazen öyle bir yerden kırar ki insanı,
sesin çıkmaz,
sadece omuzların çöker,
kalbin kabuk tutmayı reddeder.

Sen bilmezsin…
Ben susmaların adamıyım.
Konuşmam, anlatmam, istemem;
çünkü söylersem dökülürüm.
Geceler uzun,
hesaplaşmalar çok,
insan kendine bile saklamak ister
seni hatırlatan her şeyi.
Ben de sustukça taşıdım seni
suskunluğumda büyüttüm,
büyüdükçe daha çok sakladım.
Ben sana mecbur değilim…
ama sensizliği de beceremedim.
Bir yanım sende kaldı
Fatih’teki yoksul gramofon gibi
aynı şarkıyı kırık dökük çalmaya devam eden
o yaralı yanım.
Ne geri dönebiliyor,
ne de dönünce eski yerini bulabiliyor.

Sonra bir gün,
kırılmış bir aynaya bakar gibi
kendimle yüzleştim
Ne kadar inkâr etsem de,
sen ne kadar uzağa yürüsen de,
adını her andığımda
içimde bir yer hâlâ titriyordu.

Ve anladım…
haklıymışsın Atilla İlhan…
“Ben sana mecburum” demek,
bazen insanın kendine attığı en sessiz çığlıkmış.

Ama işte şimdi,
bütün suskunluğumla söylüyorum
Ben sana mecbur değilim artık.
Çünkü insan, en çok mecbur kaldığı yerden
kendi kendini kurtarmayı öğreniyor ben sana mecbur değilim