Ben Mecnun Olmayı Seçtim

“Ben Mecnun Olmayı Seçtim”
Bir gün herkes gülerken ben sustum,
Çünkü içimde biri vardı
Adı konmamış,
Ama yokluğu bile kalabalıktı.
Dediler ki:
“Bu kadar sevilecek ne var?”
Ben de dedim ki:
“Bilmiyorum,
Ama içim onsuz eksik.”
Leyla gitmiş dediler,
Ben bakmadım arkamdan;
Zira giden beden olur,
Kalan kalpteki yangın.
Bir çöl verdiler bana,
Haritasız, susuz, sorusuz.
“Burada akıllı kalınmaz” dediler,
Ben de delirmeyi seçtim
Çünkü delilik
Bazen sadakatin adıdır.
Bir kapı çaldım kaderin evinde,
Açan olmadı.
Ben de kapının önüne oturdum,
Beklemek de bir ibadettir dedim.
Sevmedim başkasını,
Denemedim bile.
Kalp deneme tahtası değil,
Bir kez yazılır,
Silgisi yok.
Beni anlayanlar azdı,
Anlamayanlar çok.
Ama Mecnun’u da
Çoğu kişi
Ancak öldükten sonra sevdi.
Ben bir gün kavuşurum demedim,
Bir gün vazgeçerim de demedim.
Sadece şunu söyledim:
“Bu kalp,
Yönünü değiştirmiyor.”
Eğer bu aşk imtihansa,
Razıyım sorusuna.
Eğer bu bekleyiş boşluksa,
Ben o boşluğu
Secdeyle doldururum.