Mahşere Gidince Şiiri - By Kaptan

Beyaz Mendilin Sonu Şehrin gürültüsünden uzak, yıkılmaya yüz tutmuş eski bir taş evin penceresinde, saçlarına karlar yağmış, elleri titreyen bir adam otururdu. Adı Yusuf’tu ama mahalleli ona "Sessiz Kaptan" derdi. Gözleri hep uzaklara, deniz fenerinin cılız ışığına takılı kalırdı. O ışık, onun için hem vuslatın hem de ebedi ayrılığın simgesiydi. Yıllar önce, bu evin bahçesi bahar çiçekleriyle doluyken, Yusuf’un kalbi de Elif adında bir kızın gülüşüyle atardı. Elif, saflığın ve sadakatin yeryüzündeki gölgesi gibiydi. Yusuf’a olan sevdası o kadar derindi ki, onun tek bir sözü için canını vermeye hazırdı. Yusuf da onu severdi, severdi ama gururu sevdasına galebe çalardı. Denizciydi Yusuf, gitmelerin adamıydı. Elif ise beklemelerin... Bir gün, Yusuf yine uzun bir sefere çıkmaya hazırlandı. Limanda veda ederken Elif, gözyaşlarını sildiği beyaz bir mendili Yusuf’un avucuna bıraktı. "Bu mendil seninle gelsin, Kaptan. Ne zaman döneceğini bilmesem de, ben hep bu limanda, bu mendilin beyazını arayacağım," dedi sesi titreyerek. Yusuf, mendili cebine koydu, Elif'in mahzun yüzüne son bir kez baktı ve arkasını dönüp gemiye bindi. Oysa bilmiyordu ki, o bakış Elif’in dünyasındaki son aydınlıktı. Sefer uzadıkça uzadı. Yusuf, fırtınalarla boğuşurken, Elif limanda rüzgarla boğuştu. Her gelen gemide Yusuf’u aradı, her martı çığlığında onun sesini duydu. Hastalandı Elif, ince hastalığa yakalandı. Rengi soldu, gözlerinin feri söndü ama umudu hiç sönmedi. Son nefesine kadar o beyaz mendilin limana yaklaştığını hayal etti. Yusuf döndüğünde, liman sessizdi. Ne Elif vardı, ne de beyaz bir mendil. Elif’in vefat haberini aldığında, Yusuf’un dünyası başına yıkıldı. O an anladı gururunun, gitmelerinin beyhudeliğini. Elif’in mezarı başına gittiğinde, cebinden o beyaz mendili çıkardı. Mendil sapsarı olmuş, Elif’in kokusu gitmiş, yerine ayrılığın kokusu sinmişti. Şimdi Yusuf, o eski evde, her gece Elif’in ruhuna dualar gönderiyor. Dualarında hep onu diliyor, "Keşke gitmeseydim, keşke gururumu yenseydim," diye haykırıyor sessizce. Ama biliyor ki, giden gelmiyor, zaman geri akmıyor. Toprakta uyuyan o mahzun gülün, o mahzun özün hasreti, Yusuf’un içindeki sönmeyen hicran közü oluyor. O beyaz mendil ise, şimdi Yusuf’un titrek ellerinde, Elif’in son hatırası olarak kalıyor. Ve Sessiz Kaptan, her gece deniz fenerinin ışığına bakarken, Elif’in o beyaz mendili sallayarak onu beklediği o eski, güzel günleri hayal ediyor... ve gidene yanmanın bin kahrını yaşıyor.