Ben - Küllerinden Doğan Şiiri - Mihrican ...

Ben gecenin en kırılgan yerinde doğdum
Sessizliğin içinden geçen bir çizik gibi...
Bazen sustum, bazen sustuğumdan daha yüksek haykırdım,
Ama hiçbir zaman boyun eğmedim hayatın karanlıklarına.

Yolum taşlıydı,
Bazen bir şehir yordu beni,
Bazen bir kalp,
Ben yine yürüdüm...
Çünkü içimde hep bir yük vardı
Adını kimsenin bilmediği.

Düştüm mü?
Evet hem de sessiz çığlıklarla.
Aldatıldım, yaralandım, tükendim,
Ama küllerimi avuçlayıp yeniden yanan
O anka benim işte .

Sevdim de... Bazen yanlış kişiyi,
Bazen doğru kişiyi yanlış zamanda.
Kalbim ne zaman kırıldıysa ,
Kırıklarının keskin yerinden güç büyüttüm .
Çünkü ben acının içinden kendini yeniden
Kuran bir kadın oldum.

Ben Mihrican...
Rüzgarı karşıma alıp yürüyen ,
Ardındaki kapıları kapatan,
Önündeki dağları aşan...
Adım her ne kadar sessiz söylense de
Kaderim hep yüksek sesle yazıldı.

Şimdi ise biliyorum:
Benim hikayem, zayıflıklarımı gizlemek değil,
Onları güce dönüştürmek.
Ben artık kendi masalımın savaşçısıyım;
Kendi şehrime, kendi yaralarıma,
Kendi geleceğime yön verenim.

Ve yol daha bitmedi...
Ama ben hazırım.
Çünkü içimde hem bir kadın ,hem bir fırtına,
Hem yeni başlangıçların ilk kıvılcımı var.