Ben Geldim Anne Şiiri - Yılmaz Tizgöl

BEN GELDİM ANNE

Ayaz bir gece, kızıl bir soğuk...

Boğuk bir öksürük, kesik bir nefesle

Ve içimde düğümlenmiş mecalsiz bir sesle...

Darmadağın bir hâlde,

Yere çakılmış bakışlarım,

Islak bir paltoyla kapındayım.

Bak, döndüm işte...

Karşındayım.

Sırtımda tüm pişmanlıklarım,

Ve günahlarım boynumda.

Aç kapıyı, bak...

Oğlun...

Ben geldim, anne.

Öyle yalnızım ki sıla-i rahme muhtacım.

Belki gülüşüne, şefkatine ihtiyacım.

Bak, gözlerim kan çanağı.

Boş avuçlarım,

Üzerime sinmiş suçlarım...

Ne bir minnet , ne bir rica...

Bu, bir tükeniş; son iltica.

Hani kucağında uyuttuğun,

Dualarında unuttuğun,

Gideli uzun yıllar olan,

Ölümü sağ mı, unutulan...

Aç kapıyı, bak...

Oğlun...

Ben geldim, anne.

Tüm kapılar kapanınca yüzüme,

Hepsini denedim, belki yüzlerce.

İstemsizce diz çöküş; acı ve keder...

Bu, çaresizce bir dönüş; bak, belki de kader.

Ben, geceler boyu ağladığın,

Hayırsız deyip bel bağladığın,

Sessiz sessiz sızlayan,

Adı konulamayan vicdan...

Ve ne olduğu belli olmayan,

Kimsenin bilmediği neci...

Kesilmiş göbek bağına mülteci.

Aç kapıyı, bak...

Oğlun...

Ben geldim, anne.

Açsan kapıyı da sarılsam boynuna,

Gözyaşlarımı döksem koynuna...

Alsan yine beni dualarına...

Yine eskisi gibi sofrayı kursan...

Yine "Hasta mısın?" deyip hâlimi sorsan...

Sırtımı sıvazlasan...

Aç kapıyı, bak...

Oğlun...

Ben geldim, anne.

Bir daha dönmem dediğim yerdeyim.

İşte kapının eşiğindeyim.

Yüzüm yok kapını çalmaya,

Ne de gidecek başka bir kapım...

Hangi pişmanlık kefilidir zamanın?

Hangi tövbe içimdeki ateşi söndürür?

Hangi uykudan uyansam beni başa döndürür?

Kurt geçmez derelerden geçtim.

Bu yol kaderim dedim.

Ve bu kaderi ben seçtim.

Islandım, kurumaya utandım.

Acıktım, kimseye el açmadım.

Kaçtım tüm nasihat verenlerden.

Ve nefret ettim bunu ima edenlerden.

Kim bilir bu nefret neden ve nerelerden...

Gitme dediğin yerlerden

Döndüm, bak...

Aç kapıyı...

Oğlun...

Ben geldim, anne.

"Gitme evlat," demiştin.

Gidip de dönmemek var.

Dönsen bile geri gelip de görmemek var.

Döndüm, bak anne...

Hâlâ yerim var mı gönlünde?

Yerim var mı gündüzünde de gecende?

Gözyaşları döktüğün

O eski seccadende...

Belki öperim elini,

Belki de affedersin.

Belki analık hakkını

Bana helâl edersin.

Döndüm, bak...

Aç kapıyı...

Oğlun...

Ben geldim, anne.

YILMAZ TİZGÖL

11.07.2026 / Nijni Novgorod