Ben, Diyarbakır'ın hevser bahçelerinin içinde sessizce, Ongözlü Köprü'nün altından akan Dicle'yim.
Herkes merak eder; tarih kokarım, hayranlarım çoktur, sahibim dışında.
Akarım Kürdistan'ın kalbinden, Mezopotamya'nın bütün damarlarında yaşama doğru.
Karacadağ'ın volkanik taşları arasında, dünyanın en güzel pirincinde can bulurum.
Dünyanın ilk ekilen buğdayına başaklarında bereket olurum. Ondandır ekmeğe namus der Karacadağlılar.
Ben, insanlığı evcilleştiren o sonsuz kutsal varlığım. Ne Arapların siyah çadırı, ne de Kürtlerin Göbeklitepe'siyim.
Ben, Kürdistan'ın saf kanı Dicle'yim. Bugün sahipsiz kalmış olsam da savaş meydanında barış için, ölüme değil yaşama akarım.
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta