Ben Değil Biz Şiiri - Emsile Sultan Bayrak

Babamdan kalan miras sanki memnuniyetsizlik.
 Bu asrın, şükür eden şükürsüzlerindeniz.
 Ne evimizi beğeniriz ne uyduğumuz saati, ne de içinde bulunduğumuz haneyi.
 Sanki dünyanın en şanssız insanları burada toplanmış; büyük büyük emekler vermişiz de
 hiçbirini yapamamışız gibi yakınır dururuz.
Ne dost meclisinin kıymetini biliriz, ne hoş sohbetin dakikalarını.
 Parasızlığı her şeyin üstüne koyar, her şeyin müsebbibi onu biliriz.
 Ayağımıza taş mı değdi, ondandır; sevilmedik mi, ondandır;
 biri sözümüzü dinlemedi mi, yine ondandır.
 İyi olanların hepsini hak ettiğimizi düşünür,
 eksik olanların suçunu da parasızlığa yükleriz.
Peki insan ne zaman değişir?
 İnsanoğlu böyle geldi, bari böyle gitmesin…
Değişmeli belki de… Hayaller, düşler değişmeli.
 Ben değişmeliyim; daha iyiyi hedeflemeli, ona gayret göstermeliyim.
 Ben, ben olmaktan çıkmalı; bir iyinin ruhuna adımı vermeliyim.
 "Ben" değil, "biz" gitmeli; yeni bizler yeniden yarınlara doğup gelmeli.
 Sur'a üflenmeli; diriler de ölüler gibi dirilmeli.
İkindi güneşi batarken, akşam ezanı okunurken,
 kıyamet koparken, hamile bir kadın korkudan çocuğunu doğururken
 dünya değişmeli - daha iyiye, daha güzele yönelmeli.
 Bilmeli hakkı, bilmeli hukuku, bilmeli sınırı ve hududu.
 "Ben" demekten caymalı; yarınları bizlerle kuşatmalı.
 Babadan miras değildir bu din, bu vatan;
 kazanılmalı, hak edilmeli, hakkı bilip kılıç gibi kuşanmalı.