Ben Böyle Babayım! Şiiri - Hüseyin Özçelik

Yolculuk vardı canım kızımla
Gözlerine baksam ağlıyacaktım
Sokaklar gezerdim içte sızımla
Nerde ise gözümü gözünden saklıyacaktım

Oturdu bankta garipcesine
Kapıldı gurbetin düşüncesine
Sanki bülbülün hayalcesine
İçimde hüzün var ben böyle babayım

Bir emanet var onu yalnızca
Yeni ayrılacaktım çok zaman onca
Dönmedim arkama yürüdüm anca
Canım asılı kaldı ben böyle babayım

Gözlerim doldu tuttum kendimi
Sessiz kalmak için sıktım dilimi
Offff çekip başıma koydum elimi
Fırtınalar koptu ben böyle babayım

Baba evladına güven vermeli
Evlat baba varlığını iyi bilmeli
Baba evlada sevdiğini söylemeli
Canım kadar severim ben böyle babayım

Duyarım zalim babalar vardır
Babayı baba yapan yalnız akıldır
Benim evlat sevgim kalpte saklıdır
Evlat candır ben böyle babayım

Evlat bir gül demedi solduramam
Sevgiyi kelimeye ben sığdıramam
Doğru tekdir yalanla kandıramam
Gönlümde sevgidir ben böyle babayım

Hüseyin’im ol ismine layık
Bu dünya fani insan bir balık
Dünyadan ayrılık sade bir anlık
Onlar gözümün nuru ben böyle babayım