Ben bir martıyım Galata’da

Sabahları erken uyanırım,
Rüzgâr yüzüme vurur, kahve kokusu gelir kıyıdan.
Elimde tozlu bir kitap, Galata’nın heybetini seyrederim;
Kendi hikâyemi okur gibi bakarım denize,
Biraz gürültü, biraz telaş arasında kaybolurum.

Ben bir martıyım Galata’da.
Simidinde değil gözüm, bir parça dikkat yeter.
Bazen bir çocuk bakar, gülümser bana;
İşte o an, kanatlarımın yorgunluğu geçer.

Yoruldum belki de biraz;
Rüzgâr sert esince düşer gibi oluyorum bazen.
Ama deniz tutar beni, biliyorum;
Ben düşmelere, sen de bakmadan geçip gitmelere alıştın.

Şehrin tam ortasında, kimsenin göremediği bir yerdeyim.
Sen beni fark etmesen de, başını hiç kaldırmasan da;
Senin unuttuğun o gökyüzü, benim evim artık.