Sen Benimsin Ben Seninim Şiiri - Veysel ...

Bak, bu kaçıncı mevsim, kaçıncı yangın yüreğimde?
Sana gelmek için bütün engelleri ateşe verdim.
Ayazın ortasında, kimsesiz bir yolcu gibi titrerken,
Sığındığım o tek derman, o tek gerçek sensin...
Çünkü bu hayatta, bu toz duman içinde;

Sen benimsin, ben seninim

Öyle bir mühür ki bu, söküp atamazlar tenimizden.
Hangi kaderin eli silebilir bu yazılmış hükmü?
Biz seninle aynı sokağın çıkmazında yorulduk,
Aynı yağmurda ıslandık, aynı kederle yoğrulduk.
Şimdi isterse dünya dönsün sırtını, ne çıkar?
Gözlerimin içindeki o derin sükunette;

Sen benimsin, ben seninim.

Bir ekmeği böler gibi böldük ömrü ikiye,
Yarısı senin kahrın, yarısı benim sevdam oldu.
Uykusuz gecelerden, zorlu yollardan süzülüp geldik,
Yorulduk ama yıkılmadık, boyun eğmedik asla.
Şimdi her şiirimde bir mısra, her şarkımda bir nota,
Aldığım nefes gibi, damarımdaki kan gibi;

Sen benimsin, ben seninim.

Varsın dökülsün yapraklar, varsın kapansın bütün kapılar,
Seninle bir lokma ekmeği, bin yıllık sabırla bölüşürüm.
Yüzümdeki her çizgi senin izin, kalbimdeki her atış senin sesin...
Zemheri vursa da yollarımıza, biz kendi güneşimizde ısınırız.
Hangi yasak ayırabilir, hangi töre yıkabilir bu koca sevdayı?
Yedi düvel üstümüze gelse, tek bir sözle dururuz ayakta;

Sen benimsin, ben seninim.

Ne paranın hükmü geçer burada, ne zamanın acımasız dişleri,
Biz bu sevdayı kör kuyularda, tırnaklarımızla kazıyarak büyüttük.
Sen benim sönmeyen ferim, ben senin sarsılmaz gölgen...
Hangi rüzgar savurabilir kökü birbirine dolanmış bu iki çınarı?
Ölüm bile gelse kapıya, yüzünde bir tebessümle karşılarız;
Çünkü biliriz ki o son nefeste bile;

Sen benimsin, ben seninim.

Eğer bir gün sorarlarsa "Kim bu garip yolcu?" diye,
Adını söylemem, seni saklarım en kuytu yerimde.
Bizimkisi bir sahipleniş değil, bir varoluş kavgası...
Sen bendeki o eski sızı, ben sendeki o bitmez dua.
Yeminim olsun ki bu kara toprağa düşene dek;
Vazgeçmek yok, dönmek yok, teslim olmak yok!

Sen benimsin, ben seninim.