O belki de;
Fırtınaya tutulmuş bir aşka,
kayalıkları gösteren,
deniz feneriydi..
O belki de;
Bir sonraki dalganın süpüreceği,
sığ bir sahilin
sudaki köpüğüydü..
O belki de;
Beraber yapılmış,
kumdan bir kalenin
yıkılmayan çocukluk hayaliydi..
Bilseniz ki O;
Kendini okyanusta hisseden,
bir yudum sudaki,
yalnız kuleydi...
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta