Belki bir gün Şiiri - Serpil Koçar

Aklım yine darmadağın…
Duygularım mantığımla çarpışıyor
Mantığım sessiz bir mahkeme gibi
Her gece beni yeniden yargılıyor.
Ne savunmam var,
Ne suçsuz çıkacak bir yanım.

Geçmişin izleri
Adı bile içimi titretiyor hala.
Yakama yapışmış bir kabus,karabasan gibi.
Her nefeste yeniden doğuyorlar,
Her adımda eteğimden çekip
“Unutamazsın,” diye fısıldıyor gibiler.

Kalsam olmuyor, gitsem olmuyor
Geldiğim kapı yüzüme kapanıyor sanki.
Gitsem hiç olmuyor, korkuyorum
Arkamdan bir çift göz bakıyor sanki
Gitmediğimi bilirmiş gibi acıtıyor içimi.
Nereye dönsem eksiliyorum,
Nerede dursam can çekişiyorum.

İçimde iki yol var
Birine cesaretim yetmiyor,
Diğerine kalbim.
Hangisini seçsem diğerine ihanet,
Hangisini kapatsam içimde bir şey ölüyor.
Ben bu parçalanmışlığın ortasında
Kime ait olduğumu bile bilmiyorum artık.

Bazen öyle bir an geliyor ki…
Sırf biri elimi tutsun diye
Yalanlara bile inanacak hâle düşüyorum.
Biri yürü dese mesela,
Birisi korkma dese,İnanasım var.
Beni taşıyacak gücü yok ama
Yine de inanırım.
Yeter ki içimdeki bu çığlık
Bir anlığına susmayı öğrensin.

Kırıldığımı söylemek kolay,
Ama o kırıklarımın sesini duyan yok.
Ben konuşsam ağlarım hıçkıra hıçkıra,
Sussam içimde büyüyor yaralarım.
Sanki her nefes alışımda
Göğsümde eski bir acıyı diriltiyorum.

Kımıldasam eksiliyor yok oluyorum,
Sabit kalsam çoğalıyor yüküm.
Bu dünya geniş güya ama
Ben içimde dar bir odaya sıkışmış gibiyim;
Kapıları yok, pencereleri yok bir zindan gibi,
Sadece acıların yankıları var duvarlarda
Ve o yankıların bile benden kaçacak takati yok.

Kırgınlığım kimseye değil aslında.
En çok kendime.
Gidemediğim yollar için,
Kalmak için cesaret edemediklerim için.
Kendimi koruyamadığım için,
İçimdeki sessiz çocuğu, bunca yıl üzdüğüm için.

En çok acıtan ayrılıklar değil,
Gitmeyi bilmeyen anılar deşiyor yarayı.
Ruhumu yaraladıkları yerler kanıyor.
Geçmek bilmiyor yıllardır sancılarım
Doğuracak sanki yüreğimdeki acılar

Ben de o bilinmeyenlerdenim işte
Bir kapının eşiğinde durmuş öyle tepkisiz
Ne içeri girebiliyorum ne de dışarı çıkabiliyorum,
Silemiyorum işte geçmişi,unutamıyorum

Ama yine de yazıyorum tek tesellim bu
Çünkü kelimeler olmasa,mısralara dökmesem
Delirecek gibi oluyor bu aciz bedenim
Bu kırgınlığı kaldıracak bir omuzum yok.

Belki bir gün
Bu şiirin son dizesinde
İyileşirim.

Belki bir gün
Kendime dönerim.
Korkularımı yenerim..
BELKİ BİR GÜN,diyebiliyorum sadece kendime usulca.