Belki Şiiri - Nevzat Ege Asmadili

Ne bir şiir olarak yazabilirim seni

Ne de düşlerimden çıkarabilirim,

Ama beni nasıl büyülediğini belki...

Sana bakarken bir şeyler hissediyorum;

Çocukken gökyüzüne bakarken hissettiğimi...

Belki bu yüzdendendir seni bu kadar sevmem.

Soğuk bir kış günü dışarıdan içeriye alınan

Bir minderin serinliği,

Hemen yanında yanan sobanın sıcaklığı...

Mezarlıkta kokladığım o güzel çiçeğin kokusu gibi;

Hem çok yeni hem de çok nostaljik geliyorsun.

Bir gün fırtınalar koparken

Beş dakika ardından gelen tatlı gün ışığı gibisin,

En soğuk havada bile içimi ısıtıyorsun.

Belki yirmili yaşlarımızda buluşmuşuzdur;

Bir ilkbahar günü taze çiçek açmış

Çam ağaçlarının kokusu ve kozalak çatırtıları...

Bir yaprağın altında, iki yarısında;

Bir tarafta sen, bir tarafta ben,

Bir tarafta biz varız.

Belki çocukken karşılaşmışızdır başka bir yerlerde,

Bir çocuk parkında kısa bir oyun molasında...

Bakışmışızdır, hissetmişizdir bir şeyleri.

Ya da belki o küçük okul sıralarındayızdır.

Belki otuzlu yaşlarımızda beraberizdir;

Evlenmişizdir, belki iki de çocuğumuz vardır;

Senin gibi güzel ve zeki,

Benim gibi şair ve mütevazı...

Ve belki de günümüzde olmuşuzdur birlikte;

Bir kaldırım taşının üstünde,

Bir sinema salonunun ortasında,

Belki bir parktaki bir bankta...

Ya da aslında tüm zamanlarda birlikteyizdir:

Taş Çağı'nda av olmaktan kurtulmuşuzdur,

Belki Orta Çağ'da kilisede gördüğüm bir rahibe,

Ya da Fransız İhtilali'nde sarayda karşılaştığım bir kraliçe...

Sengoki Dönemi'nde sana hayatını adayan bir samuray,

Ya da Rönesans'ta içinde sen olan şiirler yazan bir şairimdir.