Bekleyişin Nöbeti Şiiri - Mercan Bkrp

Güneşin veda edip çekildiği o dar sokakta,
Adını heceleyerek örüyorum geceyi.
Zaman, paslı bir bıçak gibi durmuş ayakta,
Kesiyor içimdeki o çocuksu neşeyi.

Sabır, diyor kalbim, çatlamış bir toprak gibi,
Gelecek elbet rahmet, dinecek bu fırtına.
Sırtımda koca bir dünya, ağır bir yük gibi,
Sığınıyorum sadece senin o uzak varlığına.

Penceremde solan çiçekler şahit halime,
Her düşen yaprakta senden bir iz ararım.
Hüzün, nakış nakış işlenmiş her kelimeye,
Ben hâlâ o en güzel sabahın düşündeyim, yarım.

Geçecek bu kış, biliyorum, karlar eriyecek,
Prangalarından kurtulacak bu mahzun şehir.
Ellerin ellerime elbet bir gün değecek,
İşte o gün, kuruyacak gözümdeki bu nehir.