Bekleyiş Şiiri - Dr Yusuf Polat

Ben razı değildim bu sensiz ve sessiz ayrılığa
İlk zamanlar bunun geçeceğini sandım.
Her sabah kapıya, her akşam yola baktım.
Gelen geçen herkesten bir haber bekledim.
Sonra anladım ki;
Beklemek, insanın kaderi hâline geliyormuş.

Çocukluğumdan beri gözlerim yollarda.
Bir dere kıyısında dururum bazen.
Çakıl taşı renklerinden alırım haberini
Rüzgâr geçer,
Ağaçlar eğilir, kuşlar göç yollarında kaybolur.
Hayat onlar için olduğu gibi sürüyor
Oysa benim içimde durmuş bir saat vardı.
Günler geçiyor, mevsimler değişiyor, ben aynı ben

Bazen geceleri ağladığım olurdu
Kimsenin görmediği gözyaşları daha dürüsttür
O vakit kalbimdeki acının nedenini düşünürdüm.
Sevdiğim kişiyi mi özlüyordum gerçekten?
Yoksa onunla birlikte kaybettiğim hayatı mı?
Bu sorunun cevabını uzun zaman bulamadım.

Bir gün dere kenarında suyun akışını seyrettim.
Küçük taşlar, akıntının içinde dönüp duruyordu.
Kuşlar göklerde uçuyor, balıklar suda yüzüyordu.
O an ilk defa şunu düşündüm:
Her şey kendi yolunu biliyor.
Belki insan da bilmelidir.
Belki sevgi, sahip olmak değil; bekleyebilmektir.
Belki özlem, ruhun büyük bir hakikate hazırlanışıdır.

Yine de gözlerim yolu bırakmadı.
Çünkü kalp,
Aklın kabul ettiğini her zaman kabul etmiyor.
O gün bugündür dua ederim:
Rabbim, ya bana onu kavuştur,
Ya beni ona kavuştur
Ya da onu beklemeyi bana huzurla öğret.

Çünkü insan için en ağır yük, ayrılık değil;
Ayrılık zamanla anlaşılır
Asıl taşınamayan zamansız bekleyiş
Yaşayıp yaşamadığını dahi bilmediğin
Ancak
Bir gün gelir mi diye beklediğin umutsuz bekleyiş