Beklemek Ait Olmaktır Şiiri - Erkan Tankut

El ele yürüyen çiftleri görünce
içimde ince bir sızı dolaşıyor.
Mutlu değilim demiyorum…
ama içimde sessiz duran bir özlem,
her adımda kendini hatırlatıyor bana.

Fatih’ten başlıyorum yürümeye.
Dükkânlardan sızan eski bir melodi var
utangaç bir keman,
sanki kulağıma eğilip
“sen hâlâ biri tarafından sevilmek istiyorsun”
diye fısıldıyor.
Gülüşerek yanımdan geçen genç bir çift
gözlerimde büyüyor
içimde, saklamaya çalıştığım eski bir kıskançlık
usulca nefes alıyor.

Galata’ya vardığımda
balıkçıların oltaları suya çizgiler çiziyor.
Yanlarında bekleyen çiftleri izliyorum
kızın saçını rüzgâr savuruyor,
oğlan parmaklarıyla düzeltiyor.
Ben sadece yanlarından geçiyorum,
kalabalığın içinde sessiz bir yolcu gibi.

Kabataş’ta tramvayın sesi yaklaşırken
bir çift el ele koşarak ona yetişmeye çalışıyor.
Kahkahaları aynı anda göğe karışıyor
o an anlıyorum ki
bazı mutluluklar,
uzaktan bile insanın kalbini titretiyor.

Eminönü’ne gelince
tarihin ağır nefesi yüzüme çarpıyor.
Uzaklardan bir ney sesi yükseliyor
bir anda geçmişteki bütün aşklar
bu gece için tekrar canlanıyor gibi.

Ve sonra Beşiktaş…
şehrin tüm renkleri üzerime çökse de
ben en çok siyah ile beyazın yan yana duruşuna tutuluyorum.
Tıpkı Beşiktaş gibi,
tıpkı aşk gibi
bir taraf karanlık, diğer taraf ışık
ama ikisi bir araya geldiğinde
şehrin ritmi hızlanıyor.

Gece çöktüğünde
Beşiktaş başka bir şehre dönüşüyor.
Vapurun kornası uzak bir hikâye gibi duyuluyor,
martılar yavaşlıyor,
rüzgâr bile insanın içinden bir isim geçiriyor.
Banklarda oturanlar var
birinin başı sevgilisinin omzunda,
birinin eli titriyor bir mesajı beklerken.
Ben ise sessiz adımlarla
gecenin kalbine doğru yürüyorum.

Dolmabahçe’nin önünden geçerken
ağaçların gölgeleri birbirine sarılıyor.
Bir an durup bakıyorum
ağaçlar bile sevmeyi biliyor,
insan neden unutuyor?

Son vapur gidiyor, iskele sallanıyor.
Dudaklarımdan bir cümle düşüyor
“Belki aşk geç gelir ama
geceye en çok yakışan şey odur”

Gökyüzü kapkara
ama deniz beyaz ışıkları yansıtıyor
anımsıyorum
Aşk tam da böyle bir şey
karanlıkla aydınlığın birbirine usulca karışması.

Sabah yavaşça doğarken
Beşiktaş’ın kaldırımları ıslak,
çaycı dükkânını yeni açmış,
martılar sabah turuna başlamış oluyor.
Ve ben o an fark ediyorum:
gecenin bütün sessizliği içime sığmış,
kalbimde bir yer hâlâ boş bırakılmış.

Belki sırf biri gelsin diye.
Belki biri sessizce yaklaşsın,
ismimi söylemeden
sadece gözlerime bakıp
“Ben buradayım” desin diye.

Çünkü biliyorum…
Aşk bazen geç kalır,
ama geldiğinde
şehrin bütün seslerini susturacak kadar gerçek olur.
Ben hâlâ o sessizliği içimde saklıyorum—
bir gün biri gelsin
ve yavaşça fısıldasın:

“Burası benim.” “Beklemek, aslında birine şimdiden ait olmaktı”