Bekle Dur Şiiri - Sadık Kocabaş

Uçup gider isem sılaya doğru,
Menzil kapısını süsle bekle dur.
Ecelin elinde keskin bir sarp
Gönül kadehini yasla bekle dur.

İçimde bir kor var, külü gizlidir,
Feleğin hükmü de türlü izlidir.
Dostun bahçesinde güller sözlüdür,
Dikenin özünü haşla bekle dur.

Karardı ufkumun geniş ovası,
Hakk'a dönmek imiş ömrün davası.
Ateşe düşürür derdin yuvası,
Kül olmuş başını taşla bekle dur.

Irmak ters akıyor, devran değişir,
Kaderin çarkında nefis eğleşir.
Yolcu olan yola düşer, söyleşir,
Kırılmış sazını dişle bekle dur.

Dağların başında kar boran olur,
Zaman geçer gider, devran durulur.
Hakikat yolcusu sırla sarılır,
Sessiz bir feryadı boşla bekle dur.

Dünya bir köprüdür, geçip gidersin,
Kendi ateşini seçip gidersin.
Vuslatı toprağa saçıp gidersin,
Yüreğin közünü kışla bekle dur.

Emanet can mıdır, hemen alırlar,
Bırakıp ardında bir hoş kalırlar.
Kalemsiz Şair der, devran bilirler,
Ecelin rengini düşle bekle dur.