Bekir Özcan Şiirleri - Şair Bekir Özcan

Duygu dünyasının, ‘tek sultanı’
Koca kâinatın, safi ‘aşk yumağı’
Bitmeyen şefkatin ‘en has kaynağı’
Gönül ve kalp yarasının, ‘dermanı’

Canların, canı; can-ı canan “anne’ye”

Ah! Âleminden düşüp yola, Eyvah! Dağlarına çıkaran
Vah! Çöllerine inip, Of! Vadisinde aşk ateşiyle yanan
Çöldeki tepeleri, deniz içinde yemyeşil bir ada sanan
İşte budur serap; seni her adımda ahla ofla kandıran

Hasretle iştahla, çaresiz isteğin hayalidir; serap

Semada binlerce galaksilerin içinden,
Samanyolu galaksisi çıkmış tercihten.
Güneş sistemimizdeki gezegenlerden,
Seçilmiş Dünyamız yıldızların içinden.

Dünyadaki mahlûkatın özünden süzülen,

Aşkın sevginin sevdanın ateşinden yandım
Aşk ateşini de ancak sen söndürür sandım
Ah! Bu his ve duygulara ben nasılda kandım
Söndür şu ateşi kurtar beni diyemedim…

Yandı yüreğim ta! Derinden derine yandı

Abdü’l-Muttalib’i aldı, bir derin düşünce
Evlendirmek istiyordu Abdullah’ı bu sene

Yirmi dört yaşına ayak basmıştı en küçük oğlu
Bir münasibini düşünüyordu aylarca doğrusu

Bediüzzaman, mahkemede gök gibi gürler
Dini, dünya’ya satan zındıkaya açıkça söyler

Hazreti Âdem’den,(AS) bu zamana kadar
Nice enbiya, evliya, toprak altında yatar

Hava yağmurlu sema bile ağlıyor
Üstad ebediyen Isparta’dan ayrılıyor

Çok kalın bir perde olmuştu bulutlar
Gelmiyordu Güneşten nurani ışıklar

Menfi ideoloji, ile Hayyam'a cevaptır
Edebiyat’da, şiir’de; hüner ‘sanattır’
Nakşı görüp de, görmezse nakkaşı
O, bu dünyadaki en büyük ahmaktır

Bekir Özcan

Hem ispat hem Hayyam'a cevaptır
Edebiyat da, şiir de; hüner ‘sanattır’
Nakşı görüp de, görmez ise nakkaşı
O, bu dünyadaki en büyük ahmaktır

Bekir Özcan

Menfi felsefe ve Hayyam’a cevap
Edebiyat da, şiir de; hüner ‘sanat’
Harfi görüp de, görmez ise kâtibi
Odur bu dünyadaki şeddeli salak

Bekir Özcan