Bekir Alim Şiirleri - Şair Bekir Alim

Ömür denilen bu şey bir gün gelip bitecek
Bir açıp yeşerecek göğsünde açan çiçek
Üzülürüm, korkarım, titrerim her nedense
Çünkü bu günüm sensiz yine sensiz geçecek

Güneş gibi yaksan da hem içten hemi dıştan

Sim siyah saçlarıma çöken kış boran karsın
Varsın tüm benliğimi tüm alev, alev sarsın
Bin bir renge boyanmış kalbimdeki saraysın
Hiç bir şeyin bu kadar bir anlamı yok artık

Kaybolsun umutlarım geçerse hepsi geçsin

YOKLUĞUN ÖYLE ZOR Kİ

Alışmak imkansız alışamam ki
Geçti Nevbahar’ım bitti Sivas’ta
Ecelle dost olup barışamam ki
Sen gittin gideli yastayım yasta

Usandım yoruldum hep yaza, yaza
Karanlık gün olmaz yolumuz bizim
Sözlerim dillerden döküldü saza
Nerde kalır bilmem sonumuz bizim

Karıştım gün güne toz ve dumana

Felek ne hallere düşürdün beni
Geçtim günden güne candan yoruldum
Deli poyraz ile dön derdin beni
Bıktım ben usandım candan yoruldum

Ben kendi halimde sürerdim sefa

YÜCE HAK

Gözüm nuru Bekir Alim’i gardaş
Âlimlere eş eylesin Yüce Hak
Her sözü saklayan ne güzel sırdaş
İnsanlığa baş eylesin Yüce Hak

Geldi geçti şu ömrümün harmanı
Hiç bir işe yaramadın zalim yar
Yıktın gönlümdeki köşkü sarayı
Bir arayıp soramadın zalim yar

Bin bir umut bir zahmetle çalıştım

Bu nasıl bir zaman bu ne nedamet
Eriyip tükendim zaman İçinde
Çok değil bu gidiş bir can emanet
Hep boyun bükerdim aman İçinde

Kaynayıp kazanda kaynayıp doldum

Hasretin narına döndü hevesim
Bırakıp gitmenin zamanımıydı
Hep birden dönüyor gün saat mevsim
Böyle naz etmenin zamanımıydı

Dilimde nameler ruhumu sardı

Yıllar su gibi akar, bakarsın geri gelmez
Umutlar yeşermişken çağla ak zaman, zaman
Haktan gelen kudretin kim kıymetini bilmez
Unutma geçmişini sor’ da bak zaman, zaman

Kim vardı senden önce kimler yaşadı bur da