Dökülüyor umutlarım tane tane yüreğimden.
Toplayamıyorum hiç birini, bulamıyorum zifirimden.
Yaşayan bir ölüyüm sanki, kor görünür sinemden;
Bir yalnız Allah kuluyum, korkuyorum artık gölgemden.
Felek gülmedi yüzüme, bitmedi imtihanım.
Kalmadı şu garip başımı bir kez kaldıracak hâlım.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta