Bayram burukluğu Şiiri - Güven Tekin

​
​Bir zamanlar bayramlar ne güzeldi,
Gidip gelenler olurdu her bayramda.
Şimdiyse gidip de dönmeyenler var,
En çok da o "cız" ettiriyor kalbi...

​Aklımda, fikrimde, her zikrimde,
Hep annem, hep babam var.
Gittiler, dönerler diye çok bekledim,
Ama bir daha asla dönmediler...

​Dönmedikleri gibi her geçen gün,
Hasretleri burnumda tüter.
Her bayramda yorgun gözlerim,
Hâlâ onları arar, onları görmek ister.

​"Keşke"ler kalır sadece dillerde,
Mağrur kalırsın, en derinde yapayalnız...
Gözünün önünden gitmez hayalleri,
Bir de evlat özlemi eklenince üstüne,

Dayanmaz bu yürek, her gün kanar...
​Bu bayram gökyüzü de benim gibi;
Ağlıyor durmadan, dinmiyor yaşları.
Her şeye dayanıyor da insanoğlu,

Bayramda onların yokluğu,
İşte o, yüreğini büküyor insanın...
​En çok sevdiklerine yanıyor canın,
Dilin dolanıyor "keşke"li cümlelere;

"Öyle olmasa, böyle olmasa" diye...
Ama hakikat değişmiyor asla;
Gidenler dönmüyor, yürek köze dönüyor.
​Kalbim sıkışıyor, yutkunamıyorum;

Özlemle, hasretle yanıp duruyor içim.
Kaybettiklerimi özlüyorum en çok,
Bu gerçek hiç değişmeyecek biliyorum.
​Herkesin yüreğinde kanayan bu yara,

Ne merhemi var, ne de ilacı...
Yıllarca sızlar durur gurbet ellerde,
Bu acıyla yaşarsın, öylece işte...