Bavulsuz Yolcu Şiiri - Filiz Çiftçi

Ayaklarımın altında ezilen kar değil,
kendi sesim, kendi gölgem, kendi geçmişim.
Her adımda bir parça daha azalmak isterken,
dizlerimde taşıyorum yine yüklerimi.

Kimse bilmedi.
Adımlarımın soğuğunda ısındığımı,
ısındıkça ruhumun özgürleştiğini…
Aslında bu soğuk yola kendimi bırakmaya çıktığımı.

Ama insan kendinden nasıl istifa eder ki?
Hangi sokağa dönsem o çocuk bekliyor beni,
hangi aynaya baksam,
aynı yorgun yüz.

Dedim ya kimse bilmedi…
En uzağa gitmek,
aslında en çok kendinden kaçmak içindi,
kendinden nasıl gidileceğini bilmeden.

Ruhun bir gölge gibi,
güneşin bile ulaşamadığı o kuytuda,
yine seninle,
yine senin içinde yaşarken…

Bilmiyorum işte.
Kendinden nasıl gidilir,
hangi biletle kaçılır,
ya da içindekiler nasıl özgür bırakılır?

Belki de özgürlük,
gidilecek bir yerin olması değil,
artık kendinle kalmaktan korkmamaktır.