Batarken Günüm Şiiri - Kasım Kobakçı

Karadeniz dağlarında doğmuşum,
Trabzon ilinden yürüdü canım.
Azgın dalgalarla nefes bulmuşum,
Babam Kemal diye koymuş adımı.
*
Çocukluk günleri rüzgar misali,
Sokak arasında eridi bitti.
Ahşap duvarların kırıktı hali,
Yoksulluk belimi acıtıp gitti.
*
Okul sırasından aştım dağları,
Kalem tutmak için dondu bedenim.
Gurbet ellerine attım ağları,
İstanbul şehrinde sustu nefesim.
*
Ekmek parasına döküldü terim,
Sabah ezanıyla vardım tezgaha.
Makine çarkında çınladı serim,
Umudu bağladım doğan sabaha.
*
Eşimi görünce tutuldu nutkum,
Zehra'nın yüzünde parladı güneş.
Saklı mektuplarda büyüdü tutkum,
Evime yuvama katıldı o eş.
*
Aynaya baktıkça saçımda karlar,
Alnımda çizgiler tarih saklıyor.
Hatıra defteri maziyi saklar,
Geçmişin izleri sızıp ağlıyor.
*
Bursa'nın ufkunda batarken günüm,
Evlatlarıma saf şeref bıraktım.
Vuslata erecek sonunda yönüm,
Gölgemi ardımdan usulca attım.