Barış Korkmaz Şiirleri - Şair Barış Korkmaz

Kalpten kalbe bir akış,
Fazla söze gerek yok.
Anlık bir bakış.
Akıl almıyor bu nasıl iş,
Efendinden ötürü,bil!
Sana olan bu yöneliş...

Söz, yazı, kalem kitap okumak niçin?
Niçin bu yer, bu gök bu dünya niçin?
Hayat nedir? Ölüm ne? Sevmek niye?
Gaye bir ve tek varmak en iyiye, en güzele...

Bitti söz, tükendi heves, kalmadı akıl bende;
Hal de de birşey yok, öyle ise yaşamak niye?

Ne kadar yalnızım ve ne kadar da uzak.
Her adımda kurulmuş ayrı bir tuzak.

Kendimin kendinde seyrini izliyorum.
Bedahet,nedamet,çaresizim bekliyorum.
Kelimeler,mananın hapsolduğu kabuk,zarf,
Halimi anlatmaktan ne kadar da uzak.

Ben susardım sen dinler,
Konuşmadan sessiz anlaşırdık.....
Arada bir söz eder laf olsun diye.
Yine derinlere dalardık.

Mecburiyetten konuşurum şimdi.

Kader her an hükmünü sürmekte.
İnsan da sanır ki kendi yapıp etmekte.
Sadece bir araç, vasıta ademoğlu,
Tercih ve yaptıklarından sorumlu.

Muradı ilahiyi kestirebilmek marifet.

Kelimeleri harfleri, yıtmak; aşmak istiyorum...!
Gerçek anlamda, manaya varmak istiyorum...!
Öyle saf, öyle temiz, nasılsız ve niçinsiz!
Geçipte kendiminde kendinden,
Bir kez, bir kez en ulaşılmaz derinlerden,
Allah deyip ölmek istiyorum...

Olmaz mıydı bu böyle,şu şöyle,o da öyle?
Olmaz olur mu, olurdu elbet.
Şayet kaderi yazan biz olsaydık...
Olsaydık,olabilseydik,anlayabilseydik eğer;
Rızaya teslimde en iyi rolü oynardık.
Bize biçilen hayat denen bu filmde...

Bu hayat bir oyun oyuncak
Şu insanlar ne zaman uyanacak...