Barış Dolu Yarınlar Şiiri - Kasım Kobakçı

Hayata başlarken alına konan, esas nasip kapkara,
Maddiyat kıtlığıyla büyüyen bedenim, garip fukara,
Hürriyet arzusu bağrımda, sızılar sürekli o yara,
Varlık yoksunluğu, gayeye ulaşmayı yaptı harabe.
*
Öğrenseydin, soğuk ayların bittiği acı tarih ayan,
Teninden gelen izler, üzerimden uzağa hiç kopmadan,
Şen kahkahalar yüzüme nüksedip, günümüz ağarmadan,
Yabancı kesildin, dertli simamı doyasıya süzerken.
*
Kollarını sararak, köşelerde durman olacak israf,
Kasvetli hallere bürünmen, bedenine acı itiraf,
Tüm eksiklikleri, hemen tamamlamak oluyor pek şeffaf,
Ümitvar insanlar, elbet aşacak o sarp şahikaları,
Izdırap çekmek, kesinlikle değil dök ortaya sırları.
*
Kirpiklerine esas hasret yükü yüklenip, dert bırakan,
Değer verilmiş canları, bütün namert ellerden sakınan,
Şiddetli acıları, yalnızca şahsi bünyen ile yıkan,
Muhafaza ettiğin sulara, karanlık hediye direk,
Niyaz eylemek lazım, ulu dergahta yüce Yaradana.
*
Parmaklarını sardığım an, lavlar taşardı kalbimde bil,
Kaleme sarılıp, sevdamı kağıda dökmek olur sefil,
Sezinlediğin hale dönemler, naaşını bozsa hemen sil,
Eminim ulaşacaksın, layık olduğun eşsiz sevince.
*
Yolculuk uzun sürse, ufak tefek pürüzler çıkıp batsa,
Şafak vakti gelince, tüm feza aydınlanıp ışık saçsa,
Çiçekler açıp, doğa her yanı renklere boğup donatsa,
Barış dolu yarınlar, mükafat olarak uzanır bize.