Banu... Şiiri - Selim Tangerli

Bir sözlede yıkılırmış bu dağlar
Bir sözlede yığılırmış koca çınarlar.
Akmaz dururmuş coșkun nehirler süzüm pınarlar.
Yok ol diyeydin de bana..kardeş demiyeydin..!

Alçı taşı toz olur.
Su görende taş olur.
İçimdeki sevdayı bilsen.
Benden ne yoldaş,ne gardaş olur..

Keşke seni heç görmeyeydim..!
Keşke seni heç bilmeyeydim !
Bana hep kötülükler edeydin..!
El diyeydin de bana ,kardeş demiyeydin.!

Uzak dur...bırak O gönlün eylesin.
Dizin kırıp hasretle, bastığı toprağı elliyesin..
Mis kokusunu tam ters yönde izleyesin..!
Sen onu gayri mesafelerden sevesin !

Düştükçe aklıma ,ağrıyor şu küp bașım..
Nerden oldum güzelim,..?..ben senin karındaşın?
Razıydım ,diyeydin, bir tanışıktır yada bir arkadaşım...
Gayri bir beze kaldık ,ha iki metre ,ha bir kaç arşın.

El gızı "Emmi" demiş, Karacoğlan durulmuş..
Hayatın acı lokmasını anı zamanında yukunmuş..
Belki sesine,sinesine belki zülüflerine tutkunmuş..
O da benim gibi, bir gardaşa eş dutulmuş.

Utan utan dolanırım bu halime !!!!
Yok mu tükürecek şu ahvalime.!!!
Kendine gardaş görene meyil edene!
Allah çarpar daş olur.!

Hayalimde nefesi ballı, sesi bülbül dallı..
Naziresi kor ateşten saçları rüzgarlı..
Vallaha kabulumdün olsaydın bir eli sopalı, bir eli maşalı..
Gavur diyeydin de bana,
gardaş demiyeydin !!!!