Bankta Hayat Şiiri - Bülent Alp Yakupoğlu

Sessiz bir uğultu izler beni
Sessizliğin karmaşasında
En iyisi bir bankta oturmak
Canlı sessiz yığın karşısında

Yoldan geçen yüzlerce zat
Sanki alır hepsi bir tek tat
Cansız ama sesli bir demirdir
Boğazı boydan boya geçen yat

En şirinleri bir tekirdir zannımca
Uslu uslu yatmaya başladı yanımda
Lakin bir fare tıslaması duyunca
O da gösterdi vahşetini bir anda

Bir simitçi gördüm karşıda
Buranın tek seslisi o galiba
Kulağı tırmalayan sesiyle
Varlığını aksettiriyor oradan

Evsiz bir adam var karşı bankta
Rahatça uzanmış sanki yatakta
Zabıta gelip onu almadan
Kaldırmalıyım onu oradan

Neden kaldırayım ki aniden
Bu zabıtanın işidir zaten
Herkes işini görsün madem
Ben de olayım burada kerem

Vakit geçmiş ben anlamadan
Sabahın körü olmuş çoktan
Karşıdan gelen bir zabıta var
Evsiz niye kaldırmadın vakit dolmadan