Banabir gece Şiiri - Samira Samiraninsiiri

Bana bir gece daha ver,

çünkü henüz bütün çiçekler açmadı.

Henüz yağmur,
bütün susuz toprakların adını ezberlemedi.

Henüz bir çocuğun kahkahası
dünyanın bütün savaşlarını yenmedi.

Ve ben,

henüz görmediğim güzelliklerin
borçlusu gibiyim.

O yüzden,

ey kalbim,

bu gece ölme.

Biraz daha bekle.

Çünkü hayat bazen
en güzel sürprizlerini
kapıyı kapatmak üzere olanlara saklar.

Ama itiraf edeyim;

Bazı geceler oluyor,

sanki sabah bana uğramayacakmış gibi.

Sanki güneş,
adımı unutan eski bir dostmuş gibi.

Sanki bütün yollar
benden habersiz başka yerlere gidiyormuş gibi.

O vakit,

yastığımın altında
küçük bir vedanın soğukluğunu hissediyorum.

İnsan bazen ölmek istemiyor da,

yorulmaktan kurtulmak istiyor.

İnsan bazen gitmek istemiyor da,

artık taşıyamadığı yükleri bırakmak istiyor.

Ve işte tam orada anlıyorum:

Güzelleştiremediğin yerde
kalmak da bir çeşit yıkımdır.

Bir bahçeyi suluyorsun yıllarca,

ama toprağın kalbi taş kesilmişse
çiçek açmıyor.

Bir pencereyi açıyorsun,

ama içerideki karanlık
ışığı tanımayı reddediyorsa
sabah olmuyor.

O zaman gitmek gerekiyor.

Öfkeden değil.

Kırgınlıktan değil.

Bazı kapıları kapatmak,
kendini kurtarmanın en sessiz biçimi olduğu için.

Sonra dönüp dünyaya bakıyorum.

Ne garip yer.

Sahte gülüşler,
hakiki yaralara benziyor.

Camdan yapılmış mutluluklar,
elmastan yapılmış gibi parlıyor.

Herkes iyi olduğunu söylüyor.

Herkes mutlu olduğunu söylüyor.

Herkes tamamlandığını söylüyor.

Ama geceleri
kaç kişi kendi kalbine bakabiliyor?

İşte bu yüzden,

kim mutluluğundan emin olabilir ki?

Bir insanın yüzü güneş olabilir,

ama içinde yıllardır kış saklı durabilir.

Bir kahkaha duyarsın,

içinde bir ağıt yaşadığını bilmezsin.

Bir el uzanır sana,

oysa sahibi çoktan kendi uçurumuna düşmüştür.

Dünya biraz da bundan ibaret:

Maskelerin yüzlere,
gölgelerin insanlara,
taklitlerin hakikate benzediği uzun bir geçit.

Ama yine de…

Bütün bunlara rağmen…

Bir yerlerde hâlâ gerçek bir merhamet var.

Bir annenin duasında.

Bir çocuğun gözlerinde.

Bir yabancının sebepsiz iyiliğinde.

Ve belki de insanı yaşatan şey,

mutluluğundan emin olması değil;

bütün şüphelerine rağmen
iyiliğe inanmayı sürdürmesidir.

Bu yüzden ey kalbim,

bu gece de ölme.

Çünkü yarın,

belki hiçbir şeye benzemeyen,

ama içinde her şeyi taşıyan

o tek güzel mucize

seni bulmak için yola çıkmış olabilir.

Bu gece ölme kalbim hayat, insanın en çok bittiğini sandığı yerde, hikâyesine gizlice yeniden başlar.