Bu gürültülü şehrin kalabalıklarına inat, ben tenhalarda damla damla sana birikiyorum…
Sonra bir yer düşlüyorum; herkesten uzak, içinde yalnız ikimizin olduğu… Sesinin yumuşak tınısıyla uyandığım bir sabahı resmediyorum beton duvarlara.
Ben kafese hapsedilmiş bir kuşum, sen uçsuz bucaksız bir orman.
Elbet bir gün…
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta