Bakir hüzünler soyunuyor beynimde
Ulu orta mahrem yerlerini sunuyor cömertce
Gem vuruyor zamana dizginleri ellerinde
Doruğundayım hüznün ellerinde çaresizce
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




güzel bir şiir.başlık kısmı çok hoşuma gitti.saygılar
Gerçekten çok güzel bir şiir yazmışsınız Ali Bey.Tebrik ediyorum..Duygular o kadar saf, anlatım o kadar içten ve sade ki..Kutluyorum..
mehmet kızılay-umut istasyonu
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta