Yağıyordu gözlerinden kar taneleriyle.
Dünya yağıyordu, ben yağıyorken.
Sarkıyor çatılardan eskimiş düşler.
Bedenimi titretiyor sancılar ve ağrılar.
Gözlerimin önünden geçmiyor.
Rüyalarıma uğramıyorsun artık.
Senle ben yokuz artık.
Uzun uzun baktığım gözlerin.
Kaybolup gittiler hatırlamıyorum.
Yokluk dedikleri bu olmalı.
Sen yok oldun benle artık.
Fırtınasıyla savurduğun.
Oluk oluk aktı, önce buzdan sarkık.
Kalmadı sadece yaşayıp gidiyorum.
Bitti savurgan beklentilerim.
Anladım her taştan duvar olmaz.
Buz gibi ev oldun da anladım.
Kenan Gezici 29 /12/2025
Kenan Gezici
Kayıt Tarihi : 29.12.2025 17:29:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!