Bahtinur Cano Şiirleri - Şair Bahtinur Cano

İnsanoğlu kusur arar, kendi bilmez hali ne
Sultanlığı layık görür, piri fani haline

Bahtinur Cano

_Bir şeyi çok görmek onu değersiz kılmamalı. Mesala insan en çok kendisini görür. Bakıp geçer haline. Süslemekle meşguldür bedenini. Güzel ve yakışıklı olmak uğrunadır tüm çabası.
Kendinde görebildiği, bulabildiği bunlardan ibaret olmamalıydı.
En ağır ve ilk başta okunması gereken kitaptı kendisi. Kendi kitabını okumayan, diğer kitapları nasıl okuyabilirdi?

_Herkes aynı pencereden, aynı manzaraya baksa bile gördükleri, bildikleri aynı değildir. Dışına bakarsın ama ne bulursan içinde bulursun.

Yağmurlar yağarken toprağa. Dirilmeyi, diriltmeyi, yaşatıp can vermeyi, cana can katmayı öğretti insana. Oysa çürük elma da can veriyordu, hayat sunuyordu başka canlara.
Fakat beşer göremedi asolanı.__
Habil, İyi yönünü _Kabil ise kötü yönünü gösterir insanoğluna.
Nasıl bakarsak, neyi görmek istersek o şekilde görür ve yine o şekilde ömrümüzü yaşarız.
Çürük elmada kötülüğü de görmek mümkün, iyiliği, cana can katmayı da görmek mümkün.
Tercih irademizin, bizim.

_____Karanlık insanın kalbinde, beyninde. Tüm kainat aydınlık içinde olsa ne fark eder?

__Madem bu kadar çok iyiler vardı da bu kötülükler nasıl çoğaldı?
Yaptığı iyiliklerin ardına düştü insan. Aynaya baktıkça yüzünu okşadı tatlı bir kibir. Hesabını tuttu bir bir. Sonra iyiliğine ihanet edecek olsa biri, çarptı suratına yaptığı iyilikleri. iyilikleriyle satın almıştı sözüm ona iyilik yaptıklarını.

___kötülük niçin vardır? İnsan nasıl iyiliği barındırıyorsa , kötülüğü de barındırır kendinde.

Kavramlar ve zıtlıklar.
Ya ahmak olmalıyız ya da haddinden fazla kurnaz ya da riyakar.
Doğruluk, eğriye alışıp eğriyi doğru sananların hiç bilmediğidir.
Bütün tezatlıkları yutmak zorunda kalan insanlar ne yapmalılar?
Akıl, ey akıl ! Delilik makamına geçiş ne taraftan?"

Bilmezsin yüzünün
Hangi güzellikte yansıdığını
Sırrını naif bir üslupla anlatmasa aynalar.
İnsan dediğin
Dost da olur, düşmanda
Yansımasında görürsün halini

Bir varmış bir yokmuş. Günler geceleri, geceler günleri kovalaya dururken, önceleri horozların sesleriyle uyanan halkın, öten her horuzu kesip etini yedikten sonra can derdine düşen horozların ötmemeye başlamasıyla ne gündüzü anlamış ne de geceyi.
Ha gündüz ha gece. İlla uyumak isteyene bahane çoktur. Sırf rahatı uğruna ötüşüyle uyandıran horozun etini yiyen, uykusuna düşkünlüğünü değil de horozun ötüşünü bahane eder.

Bir gün bir padişahın huzuruna aklı kıt, ağzı bozuk biri girmek istemiş. Nöbetçiler ünü bu şekilde olan kişiyi padişahın huzuruna almak istememişler. Lakin gürültü patırtısı o kadar çok olmuş ki, en sonunda padişaha söylemek zorunda kalmışlar.
Padişahım aklı kıt, ağzı bozuk ve gürültü patırtısı çok olan halkınızdan biri huzurunuza gelmek ister. Ne yaptıksak geri gönderemedik.
Padişah buyursun gelsin bakalım der.
Aklı kıt, ağzı bozuk kişi ne yaparsa ne derse o şekilde konuşup durmuş .
Padişah hiçbir şey demeden sadece dinlemiş.
En sonunda sözü biten şahıs padişahın yüzüne bakmış. Belki bir onay ya da bir azar görmek istercesine.

Ne gözlerindi
Şehrin uykularını kaçıran
Ne de bakışlarındaki yorgunluk
Herkes hayatın tadını almakla meşgul

Bilmekle olsaydı marifet, hüner.
Hırsıza el pençe durulur muydu?
Emeğin hakkını yiyen domuza
Fetvası verilmez, murdar denilmez.