Sessizliğin ırmağında akan bir ömrün hüzünlü anılarıyla bir hayat geçti.
Martılara simit verir gibi onu o kadar kolay harcamayın. Sizi de sessizce harcadıklarında kurtulmaya bile şansınız olmayacaktır. Çünkü siz de başkasına o şansı vermemiştiniz.
Bir akşam üstüydü.
Denize atıp kaybolmasını istediğim o kadar çok şey vardı ki ben unutmaya çalıştıkça, dalgalar sahildeki kumlara onların cansız bedenlerini günbatımında vuruyordu.
Kurtulmak imkânsız gibiydi.
Ne ben ayrılabildim oradan ne de güneş battı.
Yine kaldık senden kalan her şeyle baş başa.
Sevgilim, bir günün ortası şimdi
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,
Devamını Oku
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta