Bahattin Tonbul Şiirleri - Şair Bahattin ...

Yaşarken gönlüme verdin sevgili
Onuda yanımdan hemencik aldın
Ruhumdaki sesin,bitmez sevgili
Sonsuzluk ufkunu, cennete saldın
Bahattin Tonbul
25.7.2012

Yıllarca bağımsızdı
Bir düğümdü önce
Hıçkırıklarla atamadım,bir türlü
Kovboy olmayı isterdi
Başında şapkası elinde silahı
Onu hayal ederdi hep

Elimi açıp havaya kaldırdım
Sanki oralar da bir yerdeymişsin gibi
Biliyorum Allah’ım
Senden izinsiz hiç bir şey
Yaşayamam
Senden gayri

Söylermiyim derdimi,yarası yüreğimde
İçerim parça parça,umudun neresinde
O aşkını göndermiş,beklerse dileğimde
Çaresiz hastalığın,duruver berisinde

Kahbe felek tam vurdu,nasılda boyun büktü

Sevdayı bulmayanlar,toprağından utansın
Doğurup kısrak yapan,yaşadıkça korkarsın
Hedefe ulaşmayan, gönüllerde yatansın
Ben o yarden vaz geçmem,vazgeçersen çatlarsın

O vedalar gözüyle,sevenler için değil

Öyle sevmiştim ki, unutmam inan
Acıların tatlı, gelirdi bana
Yüreğime akan, kanda dolanan
Cehennemin cennet olurdu bana

Özleminle yandı, bütün bedenim

İnsan yaşarken ders alır
Karanlığı sensiz gördüm
Gölgesinde yatan kalır
Çeke çeke sona erdim

Üşüyorsan seslen bana

Oynanan oyunun, farkındayız biz
Çıktığın bu yolda, yanındayım ben
Sonuna kadarda, ayrılmayız biz
Hepsini kucaklar, çapulcuyum ben

Yakmadan yıkmadan, talan etmeden

Yıllarca gülmüşsün, beklememişsin
Acı çeken kalbe, el veremezsin
Kimseye kalmasın, eklememişsin
Çaresiz dertlere, yüz süremezsin

Dermanı olmazsa, dertleri çağlar

Yüreğinde sevdası,umudu hayal yapar
Kara toprak bizlere, çokmu uzaktan bakar
Ne olursa olsada, yaşayan gönül tapar
En sonunda orada, bedeni bensiz yakar

Bir kırmızı gül idin, gönlümden de solmadın