Bahar Arifesi Şiiri - Serdar Tunaboyu

Bahar arifesinde ölmenin güzelliğini yaşıyorum

Daha dündü.
Cafe Slavia’da bakışlarına yaslandığımda
ve ben yüz yıl yaşayacağımı sanmıştım.

Bahar arifesinde ölebilir bir insan
Sarajevoda gezdiğin sokaklarda çiçek satmışsa eğer.
Ve kendi nevinden bir mimoza ile alacaklıysa.

Portofino Castello Brown’da
yüreğimize bir kuple şiir düşsün diye
Venedik’te, Ahlar Köprüsü’nde
eski mahkûmlara sattığın ışığı anımsıyorum.

Bahar arifesinde veda etmenin güzelliğini yaşıyorum Toprağımda envâ-i ezhârın
Göğsümde ağırlığı, ellerimde rayihası
Bahar arifesinde ölmenin güzelliğini yaşıyorum.