Bağırmadan dağıldım Şiiri - Erkan Tankut

Konuşabilirdim.
O an dilimin ucundaydı her şey.
Ama insan bazı anlarda susar,
Çünkü bilir:
Söylerse bir daha hiçbir şey eskisi gibi olmayacak.

Hatırlıyorum…
Basit sandıkları bir gündü.
Benim için değil.
Bir masadaydık,
Gülüşler vardı, sesler vardı,
Ama içimde tuhaf bir ağırlık.
Bir cümle kuruldu.
Belki düşünmeden,
Belki umursamadan.
Ama tam yerinden.

O an anladım.
İnsan bazen tokat yemez,
Küçük bir sözle yere serilir.
Herkes devam etti konuşmaya,
Ben sustum.
Çünkü orada kalbim çatladı.

“Yanlış anladın” dediler sonra.
Oysa ben yanlış anlamadım.
Ben ilk defa
Doğru gördüm.

Soğuk bir bardağa sıcak suyu dökersin ya…
İşte o andı.
Çıt diye bir ses.
Kimse duymadı.

Kimse duymadı o sesi.
Çünkü ben bağırmadım.
Çünkü ben hesap sormadım.
Çünkü ben “canım yandı” demedim.
Sadece içimden bir şeyleri söküp attım.

En tehlikeli kırgınlık budur işte.
İnsanı çirkinleştirmez.
Ama eksiltir.
Yavaş yavaş.
Fark ettirmeden.

Gülmeye devam edersin.
İnsanlara iyi davranırsın.
Ama içindeki kapı kapanmıştır.
Artık kimse tam giremez.
Kimse tam dokunamaz.

İnsan en çok
Sevdiğinden kırılır.
Çünkü orası açıktır.
Zırh yoktur.
Savunma yoktur.
Sadece güven vardır.
Ve güven kırıldığında
İnsanın içi kararır.

O günden sonra
Aynı bakamadım.
Aynı gülemedim.
Aynı cümleleri kursam bile
Aynı ben değildim.

Ve bir gün anlarsın:
Sen kimseye küs değilsin.
Sen sadece
Artık eskisi gibi değilsin.

Kırgınlık bağırmaz.
Kırgınlık hesap sormaz.
Kırgınlık içten içe çöker.
Ve insanı
Sessizce değiştirir.

Ben kimseyle savaşmadım.
Kimseye beddua etmedim.
Sadece içimde bir şeyleri toprağa gömdüm.
Ve kimse fark etmedi.

Şimdi buradayım.
Suskun,
Yorgun,
Ama hâlâ ayakta.

Allah’ım…
Kalbimde taşıyamadığım bu ağırlığı
Sen al.
Beni insanların hoyratlığına değil,
Senin merhametine emanet et.

Kırıldığım yerden kin değil,
Sabır çıkar.
Kalbimde kalan son iyi niyeti
Korumayı nasip et.

Ve bana,
İçim parçalanırken bile
Aklımı bozmadan
İnsan kalmayı öğret.

Amin.