Babama Veda Şiiri - Tayfur Bulut 2

Senden ne güzellikler saçıldı biz evlatlarına,
Bir ömür hepimizin duasıydın sen bizim.
Sabah ezanıyla beraber duyulurdu sesin,
Ve ellerin… dua için birleştiği zaman.
Sığınaktın sen, yoldun, vefaydın bize, babam.

Bir yudum su gibi aktın gittin boş dünyadan,
Kavuşmalarımız rüyalara kaldı artık, babam.
Sırtımızı yasladığımız dağdın vakarla duran,
O suskun, omuzlarında hayatın yükünü taşıyan.

Şimdi rüzgârlarda adın duyarım zaman zaman,
Gözümde çınar gibisin, bazen ıhlamur çiçeği kokan.
Toprağın kalbine atılmış bir tohum oldun sen,
Babam, sana şiir yazdım, her hecesi aşkla okunan.

Bir türlü veda edemedim, erteledim her gün,
Oysa hastane odasında vedalaşmıştık o son gün.
Sofralar sessiz, çay bardakları eksik sensiz,
Ve kara çaydanlık eski tadı vermiyor, babam.
Duvarlar bile sustu, sensiz olmuyor, babam.

Bir çift ayakkabın durur kapının eşiğinde,
Giyemediğin palton, kapı arkasında şapkan.
Her akşam ezanı çöker içimize hüzün,
Bir baba eksildi hayatımızdan, bir şehir mezar.

Evini de kattık sessizliğimize, sensizliğimize,
Hiç dokunmadık eşyalarına, bastonun yerinde.
Ceketini astığın çiviye bile kimse ilişmedi,
Sanki döneceksin diye herkes gelmeni bekledi.

Kehribar tespihin yanımda, saatin durmuş,
Bir mendil, bir koku, şiirlerim yarım kalmış.
Sen gidince her şey eksik, evin viran olmuş,
Gitmeseydin, bizi bırakmasaydın, babam.