Babam yaşındaydım Şiiri - Gökhan Gülle

Ben doğarken unuttum çocuk olmayı.
Toprağa düşen bir yağmur damlası gibi,
her zerremde bin yıllık bir kederle gelmişim dünyaya.
Ben hep babam yaşındaydım;
Kırk yamalı bir ömrün
en keskin virajında,
ciğerlerimde paslı bir çığlıkla...
Daha bezlenirken
yüzümde çizgiler,
gözlerimde dinmeyen bir fırtına vardı.
Çocukluk dediğin ne ki?
Bir avuç toprak,
birkaç damla gözyaşı.
Bende hep kum taneleri değil demir pası birikti ruhumda.
düştüğümde dizlerim kanasa da,
içimde kopan feryat,
Bir dağın çığlıydı sanki.
Okul önlüğüm yırtık pırtıktı
ama kalbim,
bin savaş görmüş bir kaleydi.
Beyaz sakallarım ;
daha bıyığım terlemeden,
her acıyı nakış gibi kazıdı yüzüme.

Yorulmuş göz bebeklerimde
saklıdır benim bütün isyanım.
Bu dünya denen zindan,
her gece beşiğime
bir acı daha ekledi.
Işığı gören gözlerim,
aslında kör bir kuyunun dibini seçti hep.
Ne bir oyuncağa kandı,
ne de bir bayram şekeri avuttu
bu yanan yüreğimi.
Bakışlarımda öyle bir yorgunluk var ki,
zaman bile durmuş önünde.
Duydun mu feryadımı?
Duyduklarını, yaşadıklarımı
bir anlasaydın...
Ben gençliğimi yaşamadım,
ihtiyarlığıma yürüdüm adım adım.
Her yeni gün,
sırtıma vurulan bir kamburdu sanki.
Bu bedene sığmayan bir ruhla,
bu dünyaya fazla gelen bir Baba aşkıyla yandım.

Ben hep babamın öldüğü yaştaydım;
Taa doğumdan,
ta ebediyete...
Ne gidişim şenlik oldu,
ne gelişim bayram.
İçimde kopan kıyamet,
kimsenin duymadığı bir ah'la
sarıldı dört bir yana.
Evet...
Ben...
Hep babam yaşındaydım.