Baba-sessiz Duvar Şiiri - Can Elıf

Evde bir sessizlik vardı.
Adı babaydı.

Kızdığında bağırmazdı.
Susardı.
Ve o suskunluk
evin en ağır eşyasıydı.

Ben küçükken
sevilmenin koşulsuz bir şey olduğunu
o bakışlardan öğrendim.

Başarırsam…
Yormazsam…
Ağlamazsam…

Belki.

Yanına oturduğumda
dizine değil,
mesafesine değerdim.

Ben de büyüyünce
mesafeyi sevgi sandım.

Seni seçemedim tesadüf değildi.
Tevafuktun,
Ulaşılması zor,
duygusu eksik,
bakışı yarım.

Rakılı masada o yüzden oturdum.
Babamın sustuğu yerde
Ben konuştum sandım.

Ama içimdeki çocuk
hala kapının aralığında bekliyordu.

“Beni gör” diye.
Beni gör diye sarıp sarmalarsın sandım,
Sustum..